Home
Warriors For Health
Wie ben ik?
Geschiedenis
Gezondheidsnieuws
Onderzoeken
Food for Thought
Gezonde voeding
Medicinale Cannabis
Kruiden-Specerijen
Gezonde recepten
Natuurlijk mooi
Natuurwinkel
Nieuwsbrief archief
Boeken en DVD's
Filmpjes
Lezingen
Ander nieuws
links
Contact
Gastenboek
Fotoalbum
Disclaimer

Obama wint...


06-11-2012

Eerlijk is eerlijk, als je Obama hoort spreken komt hij sympathiek over.

Maar welke van die mooie woorden maakt hij waar? Alex Jones maakt met zijn opsomming weer verpletterend duidelijk dat mooie praatjes met een vaderlijke ondertoon, een glimlach en hoopvolle beloften geen garantie zijn voor een menselijk beleid, integendeel...


Het had overigens niet uitgemaakt als Romney had gewonnen. Zowel de Democrats als de Republicans zijn door dezelfde partijen financieel in het zadel gezet en die trekken uiteindelijk aan de touwtjes, ongeacht de kandidaat. Bekijk bijvoorbeeld het artikel over de transnationale heersende klasse hieronder om een goed beeld te krijgen hoe dat in elkaar zit.

Bron:(Earth Matters | door Arjan Bos) 


De wereld lijkt vanmorgen vergeten dat Obama al vier jaar aan de macht is. 

Vier jaar om de beloofde verandering te realiseren.

Nooit eerder in de geschiedenis van de VS heeft het land zo snel schulden gemaakt.

Onder zijn beleid werd er maar liefst $5.000 miljard extra geleend.

De totale Amerikaanse schuldenlast bedraagt ondertussen $16.000 miljard. Dat is 107% van het BNP.

De Amerikaanse overheid zal dit jaar $3.729 miljard spenderen maar slechts $2.627 miljard aan belastingen innen.

Dat geeft een tekort van $1.101 miljard.

Ik herinner mij nog Obama's eerste speech in 2008. Het ging alleen maar over besparen, besparen en nog eens besparen.

Zoals zo vaak met politici, is het enkel bij woorden gebleven.

Besparen werd printen. Dat is altijd de makkelijkste oplossing op korte termijn. En

helaas vaak een drama op langere termijn.

Het zal echter Obama zelf zijn die dit als een boomerang in zijn gezicht terug krijgt.

En nee, ik had niet liever Romney gezien. Ook hij zou verder gaan op het ingeslagen pad en mogelijk hier en daar nog een nieuwe oorlog opstarten. Al is het zeker niet uitgesloten dat Obama straks ook richting Iran trekt.

De VS gaat de weg op van Europa op en dreigt in de komende jaren eveneens te bezwijken onder de schulden

Bron:(Beurs.com | Maarten verheijen) 


Hoe de transnationale heersende klasse in elkaar zit!

(Project Censored | vertaling voor Earth Matters door Hansjelle Dijkstra)

Dit onderzoek vraagt: wie behoren tot de Eenprocent machtselite, en in welke mate werken zij eendrachtig aan hun eigen belangen om winsten op te strijken, afkomstig van die andere 99 procent? We onderzoeken een steekproef van die ene procent.


Rijkdom en Armoede

Er bestaan schattingen dat de totale rijkdom van de wereld dicht bij de 200 biljoen Amerikaanse dollars ligt, waarvan de VS en Europa ongeveer 63 in hun bezit hebben. Om tot de rijkste helft van de wereld te behoren heeft een volwassene bezittingen nodig, met aftrek van schulden, van slechts 4.000 dollar, (= ongeveer € 3.000,-). Een volwassene moet beschikken over meer dan 72.000 dollar om tot de top 10 procent te behoren van wereldwijde rijke mensen, en meer dan 588.000 dollar om te behoren tot de bovenste Eenprocent. Omstreeks 2010 had de top Eenprocent van de meest vermogende mensen tussen de 21 en 32 biljoen dollar verborgen op geheime belastingvrije bankrekeningen, verspreid over de hele wereld. [iv] Tegelijkertijd bezit de armste helft van de mensheid samen minder dan twee procent van de wereldwijde rijkdom.

De Wereldbank meldt dat in 2008 1,29 miljard mensen in extreme armoede leefden, met minder dan 1,25 dollar per dag. En 1,2 miljard mensen leefden van minder dan 2 dollar per dag [vi]. De website Starvation.net meldt dat minstens 35.000 mensen, overwegend jonge kinderen, elke dag van honger sterven. De gezamenlijke boeren van de wereld verbouwen meer dan voldoende om de hele wereld naar behoren te voeden. Maar grondstofspeculanten en de grote graanhandelaren, zoals Cargill, controleren de wereldvoedselprijzen en de distributie van voedsel [viii]. Het aanpakken van de macht van de wereldwijde Eenprocent – het in beeld brengen wie zij zijn, en welke doelstellingen ze nastreven- is duidelijk een Kwestie-Van-Leven-En-Dood

Historisch gezien is rijkdom ingepikt en geconcentreerd door middel van veroveringen door diverse machtige entiteiten. Eenmaal verworven, kan rijkdom dan worden gebruikt om productiemiddelen te creëren, zoals de vroege Britse katoenfabrieken, die arbeidskracht exploiteerden om goederen te produceren waarvan de ruilwaarde groter was dan de kosten van de arbeid – een proces dat werd geanalyseerd door Karl Marx in Het Kapitaal

Een mens is in staat om een product voort te brengen dat een zekere waarde heeft. Een georganiseerd bedrijf huurt arbeiders in die beneden de waarde van hun arbeidskracht worden betaald. Het resultaat is wat Marx noemde “meerwaarde”, die uitgaat boven de kosten van de arbeid. Het scheppen van meerwaarde stelt degene die de productiemiddelen bezit in staat om nog meer kapitaal te vergaren. Bovendien versnelt het geconcentreerde kapitaal de exploitatie van natuurlijke bronnen door particuliere ondernemers, ook al zijn deze natuurlijke hulpbronnen feitelijk het gemeenschappelijke erfgoed van alle levende wezens

 

De TCC en Wereldwijde Macht

Hoe slaagt de transnationale bedrijfsleven-klasse er dus in om de concentratie van rijkdom en macht te behouden? De meest vermogende Eenprocent van de wereldbevolking vertegenwoordigt ongeveer 40 miljoen volwassenen. Deze 40 miljoen mensen behoren tot het rijkste segment van de meest vooraanstaande bevolkingsgroepen in de ontwikkelde landen en komen soms uit andere regio’s. De meeste Eenprocent mensen hebben professionele banen met veiligheid en een vaste aanstelling, en ze werken voor, of ze zijn verbonden aan, gevestigde instellingen. Ongeveer 10 miljoen van deze mensen hebben activa van meer dan 1 miljoen dollar, en ongeveer 100.000 van hen hebben een vermogen van meer dan 30 miljoen dollar. Direct onder de Eenprocent in de eerste groep bevinden zich mensen met een goede baan bij vooraanstaande ondernemingen, de overheid, een eigen bedrijf, en bij uiteenlopende instellingen in de wereld. Deze eerstvolgende groep bestaat voor 30 tot 40 procent uit werkende mensen in de ontwikkelde landen, en uit ongeveer 30 procent in het tweede echelon economieën en tot 20 procent in de perifere economieën.

De tweede laag van wereldwijde werknemers vormt een groeiend leger van tijdelijke werknemers: de wereldwijde fabrieksarbeiders, mensen die in de buitenlucht werken en dagloners die met tussenpozen werk hebben en die steeds minder steun ondervinden van overheid en maatschappelijke organisaties. Meestal vinden we hen geconcentreerd in megasteden. Ze behoren tot de ongeveer 30 tot 40 procent van de werknemers in de kern van de geïndustrialiseerde economieën en tot de 20 procent in het tweede echelon in de meer perifere economieën. Dit leidt tot een derde niveau van arme mensen, variërend van 30 procent van de volwassenen in de kern- en secundaire economieën, en tot 50 procent van de mensen in perifere landen die van buitengewoon kleine inkomensmogelijkheden hebben en die moeten vechten om te overleven. Dit laatste heeft betrekking op 2,5 miljard mensen die leven van minder dan 2 dollar per dag, waarvan er elke dag tienduizenden sterven door ondervoeding en aan eenvoudig te genezen ziekten, en die waarschijnlijk nog nooit in hun leven een kiestoon hebben gehoord [xxvii].


Deze bedrijfsleven-elites zijn met elkaar verbonden door middel van directe verbintenissen met de leiding van ongeveer 70 grote multinationals, beleidsgroepen, media-organisaties en andere academische of non-profit instellingen. Het voorbeeld van de investeringssector laat veel meer machtige verbintenissen zien dan het voorbeeld van de mijnbouwsector. Niettemin vertegenwoordigen beide sectoren enorme netwerken van middelen die geconcentreerd zijn in de raden van bestuur van die bedrijven. De beknopte steekproef  aan directieleden en aan middelen bij acht andere intensief met elkaar verknoopte bedrijven laat hetzelfde patroon zien van meervoudige verbindingen tussen bedrijven onderling, tussen beleidsgroepen, media en door overheidscontrole over gigantische wereldwijde grondstoffen. Deze in elkaar grijpende relaties doen zich voor tussen de leidinggevende topfiguren van de met elkaar verbonden bedrijven in de transnationale klasse. Dit leidt tot een sterk geconcentreerd machtig netwerk van personen die een gemeenschappelijk belang hebben in het handhaven van hun elitaire overheersing.


Sociologisch onderzoek toont aan dat in elkaar grijpende directoraten het in hun macht hebben om politieke samenhang te vergemakkelijken. Transnationale raden van bestuur zien elkaar regelmatig met als doel om de winst te maximaliseren en de levensvatbaarheid van hun bedrijfsbelangen veilig te stellen. Als ze ervoor zorgen dat bestuursambtenaren worden betaald, als ze handelingen ontwikkelen die de activiteiten van vakbonden ondermijnen, en als ze proberen om de prijs te manipuleren van basisproducten, (bijvoorbeeld van goud), en door zich bezig te houden met de handel in voorkennis, vormen ze daarmee samenzweerderige allianties binnen deze raden van bestuur.


De 30 directeuren in ons voorbeeld (voor het voorbeeld: zie link naar vertaalde artikel onderaan), binnen twee met elkaar verbonden ondernemingen, hebben invloed bij enkele van de machtigste beleidsgroepen in de wereld, inclusief de British-American Business Council, de US-Japan Business Council, de Business Roundtable, de Business Council en het Kissinger Institute. Ze hebben invloed op ongeveer 10 miljard dollar aan monetaire middelen en controleren de werkende levens van vele honderdduizenden mensen. Ze vormen op zichzelf een machtselite, die functioneert binnen een wereld van machtselitaire netwerken, als een heersende klasse van de kapitalistische wereld.


Bovendien domineert en controleert deze Eenprocent wereldwijde elite PR-firma’s en de mediawereld. Wereldwijde media beschermen de belangen van de Eenprocent door zich te laten gebruiken als een propagandamachine van de superklasse. Zij voorzien de massa van entertainment en ze vervormen de realiteit van ongelijkheid. Bedrijfsnieuws wordt beheerd door de Eenprocent om de illusies van hoop in stand te houden, en om in moeilijke tijden de schuld af te wentelen, weg van de machtigen [xxix]. Vier van de dertig bestuurders in onze twee-firma’s steekproef zijn direct verbonden met public relations en media. Thomas H. O’Brien en Ivan G. Seidenberg zitten beiden in de raad van bestuur van Verizon Communications waarvan Seidenberg voorzitter is. Verizon meldde meer dan 110 miljard dollar aan bedrijfopbrengsten in 2011 [xxx]. David H. Komansky en Linda Gosden zitten in de raad van bestuur van de WPP Group, die zichzelf omschrijft als de wereldleider in de marketing van communicatiediensten, met een brutowinst van meer dan 65 miljard dollar in 2011


De Transnationale Superklasse

Nog dieper in de Eenprocent van de vermogende elite zit verscholen wat David Rothkopf  “de superklasse”noemt. David Rothkopf, voormalig directeur van Kissinger Associates en plaatsvervangend onderminister van Commerce for International Trade Policy and Development, publiceerde zijn boek Superclass: The Global Power Elite and the World They Are Making in 2008 [xxxii].


Volgens Rothkopf bestaat de superklasse uit ongeveer 0,0001 procent van de wereldbevolking en bestaat die uit 6.000 tot 7.000 mensen (sommigen zeggen 6.660). Ze gaan op vakantie naar Davos, hebben privé straalvliegtuigen, hebben hun geld belegd, en ze voeren het bevel over megabedrijven. Het zijn de beleidsbepalende elites van de wereld, en ze bevinden zich in het bovenste puntje van de  mondiale machtspiramide. Van hen is 94 procent man, overwegend blank, en zijn meestal Noord-Amerikaan of Europeaan. Zij stellen de agenda’s op bij de Trilaterale Commissie, de Bilderberg Groep, de G-8, G-20, de NAVO, de Wereldbank en de Wereldhandelsorganisatie.


Ze horen bij de hoogste niveaus van het financierderskapitaal, bij transnationale bedrijven, de overheid, het leger, universiteiten, niet-gouvernementele organisaties, geestelijke leiders en andere schaduw-elites. Tot de schaduw-elites behoren, bijvoorbeeld, nationale veiligheidsorganisaties en hun diepgaande verbanden met internationale drugskartels, die jaarlijks zorgen voor 8.000 ton opium uit Amerikaanse oorlogsgebieden, om vervolgens 500 miljard dollar wit te wassen via transnationale banken, waarvan de helft Amerikaans [xxxiii].


Het inzicht van Rothkop in de superklasse is gebaseerd op invloed en macht. Hoewel er meer dan duizend miljardairs zijn in de wereld, behoren die niet allemaal tot de superklasse als het gaat om invloed op internationaal beleid. Toch hebben deze duizend miljardairs (samen) tweemaal zoveel rijkdom als de 2,5 miljard armste mensen (samen). Ze zijn zich volledig bewust van de enorme ongelijkheden in de wereld, en ze doen erg hun best om deze structuur van geconcentreerde rijkdom in stand te houden.


NAVO: Superklasse Veiligheid

Bescherming van het kapitaal is de belangrijkste reden waarom NAVO landen nu instaan voor 85 procent van de wereldwijde uitgaven aan defensie-inspanningen. Amerika geeft hiervoor meer uit dan de rest van de landen samen [xxxiv]. De vrees voor verstoord evenwicht, rebellie en andere vormen van onrust bepalen de wereldwijde agenda van de NAVO in de oorlog tegen het terrorisme [xxxv, xxxvi]. De NAVO ontwikkelt zich snel als de politiemacht voor de transnationale bedrijfsleven klasse. Toen de TCC meer tot ontwikkeling kwam in de jaren ’80, wat samenviel met de ineenstorting van de USSR, begon de NAVO bredere operaties in te zetten. Eerst waagden ze het om de Balkan binnen te dringen, waar ze bleven. Vervolgens vielen ze Afghanistan binnen. De NAVO begon in 2005 aan een trainingmissie in Irak, en voerde onlangs operaties uit in Libië. Sinds juli 2012 wordt militaire actie in Syrië overwogen.


Het is duidelijk geworden dat de superklasse de NAVO gebruikt voor zijn eigen wereldwijde veiligheid. Dit maakt overal in de wereld deel uit van een zich uitbreidende strategie van Amerikaanse militaire overheersing, waarbij het VS-NAVO militair-industrieel-media imperium optreedt in het belang van de TCC voor de bescherming van industrieel kapitaal, waar ook ter wereld [xxxvii].


Sociologen William Robinson en Jerry Harris voorzagen deze situatie in 2000, toen ze die beschreven als “een verschuiving van de sociale welvaartsstaat naar een sociale controle (politie) staat, met daarin op grote schaal een dramatische uitbreiding van publieke en private veiligheidsdiensten, het massaal opzij zetten van uitgesloten bevolkingsgroepen, (onevenredige minderheden),  nieuwe vormen van sociale apartheid … en anti-immigranten wetgeving” [xxxviii].


Hun theorie voorspelde nauwkeurig de agenda van de huidige wereldwijde superklasse, inclusief de versterking van kapitaal, overal in de wereld, zonder ingrijpen van regeringen of van democratische sociale bewegingen [xxxix].


Daar komt nog bij dat deze agenda leidt tot de verdere verpaupering van de toch al armste helft van de wereldbevolking, en tot een niet aflatende neerwaartse spiraal van de lonen van iedereen in het tweede echelon, en zelfs enigszins van mensen in het eerste echelon [xl]. Het is een wereld die wordt geconfronteerd met een economische crisis, waarin het de neoliberale oplossing is om minder geld uit te geven aan menselijke behoeften en meer geld aan veiligheid (xli]. Het is een wereld waarin de financiële instituten amok maken, waarin het antwoord op faillissement het drukken van meer bankbiljetten is. Deze kwantitatieve versoepeling met biljoenen levert slechts nieuwe inflatie-producerende dollars op. Het is een wereld die permanent in staat van oorlog verkeert, waarbij de uitgaven voor vernietiging groter zijn dan de uitgaven om te herbouwen – een cyclus waarvan de TCC en het bijbehorende wereldwijde netwerk van economische macht van profiteert. Het is een wereld waarin mensen worden gedood met behulp van drones, buitengerechtelijke moorden, en dood en vernietiging, in binnen- en buitenland.


Totale Sociale Controle

De Occupy beweging gebruikt de mantra ” Eenprocent versus negenennegentig procent” als een leidend concept in hun demonstraties, ordeverstoringen en uitdagingen aan de praktijken van de transnationale bedrijfslevenklasse. Daarin speelt de wereldwijde superklasse een sleutelrol bij het implementeren van een superelite agenda voor permanente oorlogvoering en voor algehele sociale controle. Occupy  is precies wat de superklasse het meeste vreest: een democratische beweging op wereldschaal die de agenda van de TCC onthult, evenals het steeds maar voortdurende theater van verkiezingen van regeringen waarin de acteurs misschien veranderen, maar het theater zelf blijft ongewijzigd. Hoe meer Occupy weigert om mee te werken aan de agenda van de TCC en activisten mobiliseert, hoe groter de kans dat het hele TCC systeem van overheersing op de knieën wordt gedwongen en ondergeschikt wordt aan de macht van mensen van democratische bewegingen.


Over de auteurs:

Peter Phillips is hoogleraar sociologie aan de Sonoma State University en president van de MediaFreedom Foundation/Project Censored.

(Vertaler: Kijk en luister ook naar Peter Phillips op Youtube)

Kimberly Soeiro is student sociologie aan de Sonoma State University, literatuuronderzoeker en activist.

Link naar het vertaalde artikel

Originele bron: projectcensored.com

Top
©Warriors For Health - FreePeopleAgency  | lizzy@warriorsforhealth.com