Home
Warriors For Health
Wie ben ik?
Geschiedenis
Gezondheidsnieuws
Onderzoeken
Food for Thought
Gezonde voeding
Medicinale Cannabis
Kruiden-Specerijen
Gezonde recepten
Natuurlijk mooi
Natuurwinkel
Nieuwsbrief archief
Boeken en DVD's
Filmpjes
Lezingen
Ander nieuws
links
Contact
Gastenboek
Fotoalbum
Disclaimer

Een aanslag? - prof. dr. B.Smalhout

"Op de scherp van de snede " door prof. dr. B. Smalhout

Sinds Koninginnedag is bij vrijwel iedereen in ons land de zogenaamde aanslag op de koninklijke familie in Apeldoorn gespreksstof geweest. De belangrijkste codewoorden waren: zwarte Suzuki Swift, De Naald, de beveiliging, de slachtoffers en de naam van de dader: Karst T. Maar het belangrijkste is onbekend gebleven, namelijk het motief.

In de dagbladen wordt daarover gefilosofeerd. Volgens het Parool van 5 mei 2009 zou in Nederland veel verborgen frustratie en woede onder de oppervlakte verborgen liggen. Er zou dan ook ’een brede maatschappelijke discussie op gang moeten komen over agressieregulering en cognitieve sturing van emoties’. Opvallend is echter dat het drama van 30 april wereldwijd kritiekloos is verkocht als een aanslag op ons koningshuis. 

Deze mening berust slechts op de mededeling van de politieagent die vlak na de botsing van de Suzuki op De Naald de eerste hulp bood aan de rampchauffeur. De laatste zou meteen hebben gezegd dat het zijn bedoeling was een aanslag te plegen. De naam van die agent is niet bekendgemaakt. De zestien jaar oude Suzuki had geen airbags. Karst T. gebruikte geen veiligheidsriem. Onmiddellijk na de klap stroomt het bloed uit zijn hoofd en ruim veertien uur later overlijdt hij in diep coma aan zwaar hersenletsel.
        
Verklaring
In mijn eigen medische carrière van ruim vijftig jaar, waarvan vijfentwintig in een neurochirurgische kliniek, heb ik nog nooit een patiënt met een zwaar traumatisch hersenletsel een verklaring horen afleggen. Ook is het vreemd dat Karst T., die als veiligheidsman heeft gewerkt, gedacht zou hebben met een kleine oude Suzuki een enorme DAF bus met passagiers te kunnen vernietigen. Bovendien was de koninklijke bus ook nog eens bijna twintig minuten te laat. Uit niets is gebleken dat T. een hekel aan de Koningin zou hebben gehad. Kortom, het lijkt erop dat de ramp in Apeldoorn door alle media is opgeklopt tot een koningshuis bedreigende dramatische gebeurtenis die achteraf gezien, onze, terecht gerespecteerde, monarchie publicitair geen windeieren heeft gelegd.

Onvoldoende aandacht is echter besteed aan de werkelijke drijfveren van Karst T., die ook voor zijn zwaar getroffen familie nog een raadsel zijn. De agressieve chauffeur is vrij zeker zowel dader als slachtoffer. Het is moeilijk en riskant om zó kort na de catastrofe iets ten gunste van de dader te zeggen. Maar uit alle vrij summiere beschrijvingen van zijn privé-leven rijst toch het beeld op van een getraumatiseerd mens die de meest belangrijke sociale steunpunten heeft moeten missen.
       

Afkomstig uit een keurige familie met goede onderlinge relaties, ontwikkelde Karst zich tot een eenzaam mens die zich niet meer thuis voelde in onze steeds killere en verbureaucratiseerde maatschappij. Zijn baan bij een Texaco tankstation raakte hij kwijt door automatisering. Er waren geen mensen meer nodig om auto’s af te tanken. Ook een baan bij een beveiligingsbedrijf en een functie als heftruckchauffeur raakte hij kwijt. Hij kon de huur van zijn kleine appartement (E 580) niet meer betalen. De dag ná Koninginnedag moest hij zijn huis uit.
        
Partner

Hij had geen vrienden, geen vriendin of partner, geen computer, geen tv. Hij bezorgde niemand overlast en kookte zijn eigen potje. Jeffrey Wijnberg, huispsycholoog en columnist van het Dagblad De Telegraaf, schreef op 2 mei jl.: ’De grootste frustratie is de krenking dat je er niet meer toe doet. Dat je geen geld, geen relatie meer hebt. Dan wil je wraak. Als Karst een partner had gehad met wie hij zijn zorgen en problemen had kunnen bespreken was het misschien anders gelopen.’ Karst had zijn gordijnen dicht op klaarlichte dag. En tegen een ex-buurman had hij kortgeleden gezegd: „Als ik geen huis meer heb en geen werk, dan hoeft het van mij niet meer.” Dan had het leven voor hem geen zin. Of, zoals hij tegen een andere buurman eens zei: „Ik pas niet in deze wereld waarin alles moet.”

Dit psychologisch beeld komt veel vaker voor dan de meeste mensen denken. Het komt voor in alle lagen van de bevolking. Het is een bijna integraal onderdeel van een aandoening die jaarlijks alleen al in Nederland tussen de half en één miljoen mensen treft en een totale economische schade veroorzaakt van ongeveer vijftien miljard euro. 
       

Die aandoening heet ’burn-out’. Dat is een term die zeer velen, tot op ministerieel niveau toe, vaak niet erg serieus in de oren klinkt. Maar in werkelijkheid betreft het een ernstige ontregeling van een groot aantal lichaamsfuncties waardoor ten slotte ook de hersenfunctie gaat lijden. De aanleiding tot die kwaal die levens kan ruïneren, ligt meestal op psychosociaal gebied. De behandeling richt zich zowel op lichamelijke als geestelijke stoornissen. Er zijn echter maar weinig klinieken die ervaring op dit terrein bezitten.
        
Bedreigd
Wat al die patiënten gemeen hebben is het gevoel niet meer in onze samenleving te passen. Er ook niet meer in geaccepteerd te worden. Ze hebben het gevoel dat hun bestaan voortdurend bedreigd wordt. Zelfs mensen die het materieel aan niets ontbreekt, kan dit overkomen. Ze worden wanhopig, depressief en soms gewelddadig. Een van de belangrijke oorzaken is het verlies aan werkelijke sociale zorg en controle in onze maatschappij. Regelmatig is te lezen dat er weer ergens iemand is gevonden die al maandenlang dood voor de televisie zat. Niemand had hem of haar gemist. Zoals gebeurde in 2006, toen een vijftigjarige man in Den Haag werd gevonden die al drie maanden dood in zijn flat lag. Hij was gedeeltelijk opgegeten door zijn hond, die gestorven door honger en dorst naast zijn baas lag.
       

Door grote veranderingen in onze steeds meer materialistische en verkillende maatschappij verdwijnen ook voortdurend plaatsen en sociale contactpunten voor mensen. Zoals de kleine middenstanders, de doorrookte bruine kroegen, de postkantoren, de bankfilialen en niet te vergeten de kleinschalige woningbouw. De eenzaamheid in onmenselijk grote flatgebouwen met soms meer dan 3000 bewoners die elkaar niet eens kennen, is vaak ontstellend.
       

Wellicht dat een onderzoek naar al die factoren uiteindelijk meer nuttige informatie oplevert dan een dubieuze verklaring door een anonieme agent van een comateuze hersenbeschadigde man in een gekreukelde zwarte Suzuki Swift.
bron: Telegraaf

 

“Karst Tates 8 jaar soldaat en cannabis”

In de Telegraaf van 9 mei 2009 zegt Prof. Dr. B. Smalhout dat het vreemd is dat de dader met een zwaar traumatisch hersenletsel nog een verklaring zou hebben afgelegd tegen een politieagent, toen deze hem in de auto aansprak. Het is eveneens vreemd dat de dader zou hebben gedacht met een kleine Suzuki auto een aanslag te kunnen plegen op een autobus met opendak. De Suzuki legt het af in grootte en gewicht tegen de autobus en de aanslag zal evenmin succesvol kunnen zijn omdat de passagiers veel hoger zaten dan het mogelijke aanrakingspunt door de Suzuki.

Prof Smalhout denkt op grond van de persoonlijke gegevens aan een burnout bij de dader.
Maar Prof Smalhout wist kennelijke niet dat de dader een ex-militair is die 8 jaar bij Defensie heeft gewerkt en mogelijk uitgezonden is geweest. Indien hij ook behandeling met antidepressiva heeft gehad dan is zijn gedrag allerminst vreemd te noemen.
Bekend is dat een latente Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS) gepaard gaat met afnemende weerbaarheid, belastbaarheid en controleverlies. Dit leidt uiteindelijk tot uitputting zowel lichamelijk als psychisch. Vaak wordt dan in eerste instantie uitgegaan van een “burn-out”. In feite is er al sprake van een PTSS ontstaan tijdens levensbedreigende incidenten of het zien daarvan.
De antidepressiva die eventueel gegeven zijn verergeren de persoonlijke situatie omdat SSRI’s de neurotransmitters in de hersenen aantasten en daardoor kortsluiting kunnen veroorzaken. De SSRI’s zijn immers gemaakt om gedrag te veranderen door de hersenwerking te beïnvloeden.

Wie het niet gelooft wordt verwezen naar http://www.ssristories.com en http://www.nujij.nl/psychiaters-hoogleraar-ivan-wolffers-%E2%80%9Czaait.5086110.lynkx
Ook Kim de G. en de duitse jongen die aanslagen/moorden pleegden hadden een medicatie met antidepressiva. Het gebruik van de anti-depressiva die mogelijk een rol spelen bij de moorden/aanslagen worden bewust om marketingredenen buiten beeld gehouden. Het zou immers de stemming t.o.v. anti-depressiva zwaar kunnen veranderen en daarmee omzetverlies kunnen veroorzaken.

Tenslotte wordt in de militaire basis- opleiding iedere militair geprogrammeerd
om te vechten in situaties waarin de gewone burger de situatie zal mijden of er vandaan zal vluchten.

Defensie heeft immers niets aan soldaten die twijfelen of vluchten in gevechtssituaties. Dat is ook tevens de reden om militairen die de dienst verlaten niet te deprogrammeren, omdat ze dan bij herhalingsoefeningen en/of mobilisatie snel inzetbaar zijn.

De vraag die mij bezig houd is:

Zou ons Koningshuis slachtoffer kunnen worden van niet-behandelde of niet-gedeprogrammeerde militairen of van de farmaceutische industrie wegens de anti-depressiva ?

Fernand Haesbrouck

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Top
©Warriors For Health - FreePeopleAgency  | lizzy@warriorsforhealth.com